Van lijden naar leven

bron: Haal Meer Uit Je Dip Met De Power Van Mindfulness door Marisa Garau

Ik bezocht een conferentie in Auckland waar allerlei artsen en psychologen bij elkaar kwamen om te praten over de eenheid van lichaam en geest. Een van de sprekers was een verloskundige die ons zijn verhaal van bewustwording vertelde. Jarenlang werkte hij in hetzelfde ziekenhuis en langzaam raakte hij steeds vermoeider en geïrriteerder. Elke dag stond hij vol frustraties aan weer een ander kraambed, grommend en blaffend te midden van wanhopige moeders, bezorgde vaders en ondergewaardeerde medewerkers die zijn bloed wel konden drinken. Kreeg hij midden in de nacht een oproep, dan was zijn machteloze woede bijna onbeheersbaar en konden alle aanwezigen rekenen op nog meer gevloek en getier.

Totdat zijn dochter die in Engeland woonde, een ernstig auto-ongeluk kreeg en in coma raakte. Hij reisde direct naar haar toe om vervolgens wekenlang in gekmakende onzekerheid over haar lot te verkeren. Het viel hem op dat de artsen en het verplegend personeel in het ziekenhuis ontzettend goed voor zijn kind zorgden. Niet alleen op medisch niveau, maar ook op menselijk niveau. Er was altijd een verpleegkundige aanwezig in haar kamer, er werd tegen haar gesproken terwijl ze nergens op reageerde, ze kreeg regelmatig een aai over haar hoofd. Maar ook had men aandacht voor hem. Hij mocht dag en nacht bij zijn dochter zijn, werd over elke verandering uitvoerig ingelicht en kreeg een arm om zich heen als het hem te veel werd.

In die zenuwslopende periode realiseerde de verloskundige zich hoe kwetsbaar en afhankelijk hij zich voelde en wat de oprechte betrokkenheid van het personeel met hem deed. Het bracht een volledige ommekeer in zijn ingesleten cynische houding teweeg. Toen zijn dochter uit haar coma ontwaakte en herstelde, ging haar vader weer aan de slag in het ziekenhuis in Auckland. Hij had tijd gehad om na te denken over zijn lompe en negatieve werkhouding. Elke geboorte openbaarde opnieuw het wonder van een nieuw leven aan hem, was hij gaan beseffen. Hij zag opeens dat hij goud in handen had met het werk wat hij deed.

En zo kwam hij terug als een ander mens. Vriendelijk, geduldig, begrijpend. Werd hij ’s nachts uit bed gebeld, dan was hij niet langer woedend maar dankbaar dat hij de vrouw in barensnood mocht bijstaan om een nieuw wondertje ter wereld te brengen. Dankzij die innerlijke omslag veranderde zijn hele houding. Zonder uitzondering verscheen hij vrolijk aan het bed, complimenten uitdelend aan zijn assistenten, grapjes makend met de aanstaande vader, oprechte aandacht schenkend aan de uitgeputte moeder. Zijn leven veranderde ingrijpend. Van een ‘grumpy old man’ werd hij een energieke, innemende vent die nu door personeel en patiënten op handen gedragen wordt. En elke geboorte vervult hem met het wonder dat leven heet en dat zuurstof blaast in zijn warme vuur van oprechte betrokkenheid, aandacht en respect. Zijn werk is niet langer een frustrerende, energieverslindende onderneming die zijn gezondheid ondermijnt en hem degradeert tot de boeman van het ziekenhuis. In plaats daarvan beschouwt hij zijn werk als een bijzonder dankbare taak die hem geen moeite meer kost en hem elke geboorte opnieuw tomeloze energie en liefde schenkt.

Zoals het ongeluk van zijn dochter deze verloskundige aan het denken en voelen zette over zijn houding, zo kan de dip ons wijzen op onze inefficiënte houding en de verouderde, misschien zelfs verbitterde manier waarop we het leven tegemoet treden. Veel van mijn mededippers komen er op een goed moment achter dat alleen maar werken voor jezelf, de hypotheek en je pensioen uiteindelijk niet-vervullend is. Dit is één van de grote issues waarmee mijn generatiegenoten worstelen: ‘Waar doe ik het eigenlijk voor? Moet ik tot m’n zevenenzestigste brochures blijven ontwikkelen voor onzinnige producten? Moet ik communicatiesystemen blijven opleveren terwijl ik er overspannen van raak? Moet ik ongemotiveerde medewerkers blijven managen totdat ik erbij neerval?’

De les waarmee deze verloskundige de aanwezigen van het congres zo ontroerde was dat er een levensgroot verschil zit tussen werken om jezelf te onderhouden en werken om anderen te helpen en daarmee van meer waarde te zijn. Met andere woorden:

• Bied je slechts je diensten aan anderen aan in ruil voor geld?

• Of kun je je met volle overgave en toewijding in dienst stellen van anderen en jezelf daarmee vervullen?

De verloskundige veranderde en besloot dat hij zich voortaan liever in dienst stelde van het belang van anderen: zijn gezin, zijn vrienden, zijn medewerkers, zijn patiënten, hun families en natuurlijk de pasgeboren baby’s. Zijn bewustwording, daar aan het bed van zijn zieke dochter, had de hermetisch gesloten deur naar oorspronkelijk en zuiver medeleven opengegooid. Medeleven dat hij altijd al in zich meedroeg, maar die verborgen lag onder een dikke laag oordelen en onhebbelijk gedrag. En zo veranderde zijn miserabele en veeleisende baan in een ongekend rijk bestaan.

Marisa∗